امید همیشه زنده است

برای چه وطن را دوست می داریم(موضوع انشا نگارش پائیز 1364)
نویسنده : علیرضا رادپیشه - ساعت ۱٢:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱/٢٥
 
از قدیم گفته اند وطن جایگاهی است که در آن زندگی میکنیم و باید آنرا چون یک مادر خوب دوست بداریم این تعریف را همیشه شنیده ایم اما نمی دانیم برای چه باید دوست داشت زیرا لازمه دوست داشتن یک چیز است که انسان از آن بهره مند شود.آری دلیل آن در همین نکته باریک است که از روز اول به آن علاقمند شده و برای نگهداری آن از بذل هیچ فداکاری دریغ و مضایقه نکرده ایم میهن خانه ماست که در آنجا متولد شده ایم جایگاهی است که به ما نان میدهد ما را در آغوش خود میپروراند حوائج ما را رفع میکند از زندگی ما دفاع میکند آسایش ما در آن تامین شده و تمام جزئیات زندگی را فراهم مینماید بدیهی است در جایگاهی که همه چیز ما از اوست باید او را دوست بداریم و چون جان شیرین به آن علاقمند شویم و در حفظ و حراست آن کوشش کنیم. میهن ما,زمین آن, آسمان ,بیابانها کوهها و دشتهای آن,رودها, مزارع و کشتزارهای آن , دره و جنگلهای آن و بالاخره باطلاقها و مردابهای آن همه یادگار گرانبهائی از اجدادو نیاکان ما را در خود ذخیره میکند هر شهری از آن و هر قصبه از آن ماست این سرزمین از اتحاد افرادی که در آن بحالت اجتماع زندگی میکردند بوجود آمده ذرات خاک آن با اجساد پدران ما آمیخته و ممزوج شده محیط پهناور آن میراثی است که از اسلاف پدران ما باقی مانده و ما هم بعد از خود به اخلاف خویش واگذار میکنیم زندگی و حیات ما از اوست از هوای خالص آن بهره میبریم و از آب گوارای آن میاشامیم حفظ حدود این خانه بزرگ , کوشش و عمران آبادی آن دایر کرده اراضی بایر و استخراج معادن و نگهبانی آن از تعرض بیگانگان از وظایف ضروری ما بشمار میرود . اتحاد خون, اتحاد نژاد, اتحاد اخلاق,اتحاد مذهب و خلاصه اتحاد این همه چیز , افراد یک ملت را بهم متصل و مربوط میسازد همین اتحاد و یگانگی است که توانسته است افراد یک ملت را بهم علاقمند ساخته و همگی را در حفظ و استقلال سرزمینی که از آن بهره مند میشود متحد می نماید اگر این اتحاد و همبستگی در میان نبود بفاصله کمی استقلال کشور از بین میرفت و ملتهای آزاد مجبور میشدند عمر خود را در اسارت و بندگی دیگران بسر برند. و بقول شاعر:
با وطن ما از ازل پیمان خونین بسته ایم       جان ما همچون گروگان بر سر پیمان ماست
شعله ای از آتش عشق وطن بر جان ماست      مهر میهن تا ابد سر لوحه ایمان ماست
ملک ایران کشور ما دلبر جانان ما                  آتش عشقش فروزان تا ابد بر جان ماست
چو ایران نباشد تن ما مباد                            در این بوم بر زنده یک تن مباد
(علیرضا رادپیشه پائیز ١٣۶۴ دانش آموز کلاس دوم راهنمائی مدرسه طالقانی)